Home

[size= 10pt; font-family: Calibri]Dit is misschien wel de laatste blog die ik plaats hier in Malawi. Maandag beginnen we alweer aan onze allerlaatste projectweek. Aanstaande vrijdagochtend vertrekken we naar Mabuya Camp in Lilongwe, en zaterdagmiddag om 12 uur vliegen we naar Nairobi.[/size]
[size= 10pt; font-family: Calibri] [/size]

[size= 10pt; font-family: Calibri]Maandagochtend zijn Erik, Hendrik en ik naar de nursery op het project geweest. Hanna was nog bij Pakachere, omdat ze in Zomba nog wat moest printen.[/size]
[size= 10pt; font-family: Calibri]We zijn nu namelijk bezig met het maken van een soort schoolbord voor de lagere klassen van de basisschool, een idee van Erik. Het wordt een houten bord, waar we het alfabet op gaan schilderen, en er komen allerlei haakjes aan om dingen aan op te hangen. We hebben allemaal plaatjes, woorden en letters geprint, die we deze week nog moeten gaan lamineren en perforeren. Het idee is dan dat de kinderen met behulp van de plaatjes en woorden zelf wat woorden kunnen leren spellen. Als het bord eenmaal klaar is, zal Hendrik er vast wel een keer een foto van plaatsen, want nu klinkt het vast allemaal nog een beetje vaag.[/size]

[size= 10pt; font-family: Calibri]Sinds afgelopen maandag hebben we weer nieuwe vrijwilligers in ons huis: Hanna en Erik. Weer twee hele leuke mensen. Hanna heeft hiervoor al 3 maanden in Uganda gezeten met Be More. Erik is heel erg enthousiast en ondernemend, hij heeft een hoop goede ideeën voor het project. De laatste maanden hebben we onze lange middagpauze steeds lezend en luierend door moeten brengen, maar de afgelopen week hebben we die steeds besteed aan vergaderingen over het project. We hebben onder andere bedacht om een seksuele voorlichting te geven op een basisschool, samen met de vrouwen van de HIV/AIDS support group. [/size]
[size= 10pt; font-family: Calibri] [/size]

[size= 10pt; font-family: Calibri]Zondagavond zijn Hendrik en ik samen terug naar ons vrijwilligershuis geweest. Lisette was het weekend in Cape Maclear geweest, en die is daarna gelijk door gegaan naar het project Chayof om daar maandag een dagje mee te kunnen lopen. [/size]
[size= 10pt; font-family: Calibri] [/size]
[size= 10pt; font-family: Calibri]Maandagochtend zijn Hendrik en ik samen naar een nursery ergens in de community geweest. Daar hebben we aan de leraren en de kinderen een liedje geleerd: If You’re Happy And You Know It, Clap Your Hands. Dat vonden ze erg leuk, de leraren wilden het daarna nog een paar keer zingen, zodat ze het konden onthouden. We hadden ook wat bellenblaas meegenomen voor de kinderen, wat ze allemaal heel leuk vonden.[/size]

[size= 10pt; font-family: Calibri]Afgelopen maandag was het Tweede Paasdag, en daardoor waren er geen activiteiten op het project. Wel was er ’s ochtends een bruiloft van twee hoogbejaarde mensen. Lewis ging daarheen als lid van de kerkenraad, en wij mochten ook mee. [/size]
[size= 10pt; font-family: Calibri]Die twee mensen waren al heel lang bij elkaar en hadden al veel kinderen en kleinkinderen. Ze hadden alleen nooit kunnen trouwen, omdat de man moslim was en de vrouw christen. Nu had de man zich uiteindelijk bekeerd tot het christendom, waardoor ze toch nog konden trouwen. De bruiloft vond plaats bij de mensen thuis, omdat ze te oud waren om naar de kerk te kunnen lopen.[/size]

[size= 10pt; font-family: Calibri]Dinsdagavond hebben we onze nieuwe huisgenoot voor de komende weken ontmoet: Lisette. Renee, een stagiaire voor Be More, was ook nog op het project. Kim, die deze maand eigenlijk ook nog bij Mawa zou zijn, is namelijk naar het project YODEP gegaan. De eerste week is ze nog bij Lisette gebleven zodat zij niet alleen zou zijn, omdat wij in Zambia waren. Door onze vertraging i.v.m. Jilke’s malaria, mijn gestolen portemonnee en de problemen aan de grens, moest Renee het van haar overnemen. [/size]
[size= 10pt; font-family: Calibri]We hebben deze maand ook een nieuwe huismoeder, Christina. We hoorden van Lisette en Renee niet heel erg positieve verhalen over haar. Het was namelijk voor haar de eerste keer dat ze voor ‘blanken’ moest zorgen, en ze wist nog niet helemaal hoe dat moest. Ze is er inmiddels wel achter gekomen dat Nederlanders van aardappels houden; het avondeten is dan ook al twee weken achter elkaar patat.[/size]

Zaterdagmiddag zijn we om half 2 vertrokken vanuit Livingstone naar Lusaka: het begin van de terugreis. De buschauffeur reed zoals gewoonlijk weer als een idioot. Jilke heeft met één of ander programma op z’n mobiel de snelheid gemeten; hij haalde de 160 km/h.

[size= 10pt; font-family: Calibri]Dit keer eindelijk een keer een wat kortere blog![/size]
[size= 10pt; font-family: Calibri] [/size]
[size= 10pt; font-family: Calibri]Afgelopen woensdag zijn we naar de Victoria Falls geweest. Het was heel indrukwekkend om te zien (dat kunnen jullie wel zien op Hendrik’s blog). [/size]De weg naar de ingang was eigenlijk al leuk genoeg; er liepen namelijk overal bavianen rond, dus ook een soort gratis Apenheul.
[size= 10pt; font-family: Calibri]We hadden alle drie een poncho aangetrokken en ook nog vuilniszakken over onze tassen heen gedaan, maar we merkten al gauw dat dat allemaal een beetje overbodig was, het werd toch wel zeiknat. Halverwege zijn we daarom maar even onze spullen terug gaan brengen naar de ingang. Dat was maar goed ook, want aan het eind zagen we er uit alsof we zelf de watervallen waren ingesprongen.[/size]

[size= 10pt; font-family: Calibri; color: #2a2a2a]Ik zie dat ik weer een hoop heb in te halen met m’n blog. We zitten nu in Zambia, waar onze Malawiaanse providers niet werken, dus het internetten gaat niet zo makkelijk. Jilke heeft hier een simkaart gekocht, waarmee we wel op internet kunnen, maar we zijn er inmiddels achtergekomen dat het onbetaalbaar is om dat te vaak te doen. [/size]

[size= 10pt; font-family: Calibri; color: #2a2a2a]Ik heb net een internetkaartje gekocht bij onze lodge; het duurde een tijd voordat het werkte en het internet is héél langzaam, maar het is internet.[/size]

[size= 10pt; font-family: Calibri; color: #2a2a2a]Ik zal wel weer alvast waarschuwen: dit is de langste blog die ik ooit heb geschreven, dus ik denk niet dat je er in één keer doorheen kunt komen. Veel succes.[/size]

[size= 10pt; font-family: Calibri; color: #2a2a2a] [/size]

Het is weer weekend, dus weer tijd voor een blog. Het zal wel weer een lang verhaal worden!

Afgelopen zondag was de president in Zomba, omdat er een betere weg aangelegd moet worden tussen Zomba en Blantyre of zo. Het was dus heel erg druk in de stad; er waren enorme mensenmassa’s en het stond helemaal vol met militairen en politieagenten. Er waren ook allemaal mensen in ‘traditionele’ Afrikaanse kleding, van die rieten rokjes en zo. Dat was wel heel indrukwekkend om te zien, jammer dat we geen foto’s konden maken. Als je dat namelijk doet van ambtenaren of overheidsgebouwen, dan kun je zo een aantal jaren worden opgesloten hier.

Ik zal het van tevoren maar alvast zeggen: sorry voor de lange blog, het kan helaas niet anders nu we doordeweeks niets meer kunnen plaatsen…

Afgelopen weekend hebben we niet zo’n hele geweldige terugreis gehad; het plan was eerst dat we in twee groepen terug zouden gaan vanuit Blantyre naar Zomba, maar uiteindelijk wilde toch heel de groep mee om een uur of 2. We zaten met 18 mensen in het busje terwijl er maar 3 driepersoonsbanken in zaten – niet echt comfortabel. En dan vooral vervelend als je een paar dagen daarvoor nog in een wc opgesloten hebt gezeten (zie blog van Hendrik) en het dus niet zo hebt op kleine ruimtes waar je niet uit kan. Maar ja, we zijn veilig aangekomen.

We zijn er gelukkig nog in geslaagd met het openbaar vervoer in Blantyre aan te komen dit weekend. De bussen hier zijn wel iets anders dan in Nederland. Je hoeft hier nooit lang te wachten op de bus en ze zijn ook niet gebonden aan tijd; ze stoppen gewoon midden op de (snel)weg voor je en vragen of ze je misschien nog ergens heen kunnen brengen. Vervolgens moet je onderhandelen over de prijs, en als de bus al vol zit is het ook geen probleem – je kan er altijd nog wel bij, en anders worden er een paar zwarte mensen uitgegooid om plaats te maken voor de blanken. Dat laatste was bij ons het geval, echt heel erg eigenlijk. Maar je kan er verder ook weinig aan doen, de lokale mensen vinden het een eer om uit de bus te springen voor je en de chauffeurs zijn zo blij dat ze blanken in hun busje hebben, dat ze allemaal begonnen te schreeuwen en te springen van blijdschap.

Afgelopen maandag zijn we naar ons nieuwe project vertrokken. Rond een uur of half 3 kwamen de Nederlandse vrijwilligers aan bij Pakachere. Hendrik en ik hadden al het hele weekend vol spanning af zitten wachten, en we hebben gelukkig weer een leuke groep. We zitten nu samen met Johanna (54) en Kim (19) bij Mawa Otisamala.
Ze hadden blijkbaar niet gerekend op zo veel bagage; het paste allemaal niet in het busje waarmee we naar de projecten gebracht zouden worden, dus er moest nog een taxi gebeld worden. Die kwam pas om half 5. Onderweg naar Mawa begon het ineens heel hard te regenen. De weg naar het project is niet echt geweldig (vooral zand), dus we zijn nog een paar keer bijna vast komen te zitten in de berm.

Op dit moment zitten Hendrik en ik nog maar met z’n tweeën hier in Pakachere. Er waren dit weekend nog wel een paar andere vrijwilligers van de projecten LIYO, Hope for Life en Chayof, maar die zijn vanmiddag allemaal weer vertrokken naar hun project. Wij moeten morgen pas met ons nieuwe project Mawa Otisamala beginnen, omdat de nieuwe vrijwilligers vanuit Nederland dan pas hier aankomen. Dus wij slapen nog een nachtje hier. Dan kunnen we mooi nog even de accu van de laptop, mobiele telefoons en andere apparaten opladen voordat we beginnen aan onze eerste week zonder stroom.
We zijn wel erg benieuwd naar het nieuwe project en onze nieuwe huisgenoten. Het zal ook wel even wennen zijn zonder water en elektriciteit, maar ik ga er vanuit dat dat niet zo’n groot probleem moet worden. Ik denk wel dat we wat minder vaak weblogs kunnen plaatsen.

We hebben weer erg genoten van het weekend op Cape Maclear, en nog gezond ook! Wel was helaas zo’n beetje verder iedereen ziek het weekend; allemaal buikklachten en overgeven. Wij hadden blijkbaar inmiddels al zo’n sterk afweersysteem dat we de hamburgers met haren en beesten, de rotte eieren en halfrauwe kip wel aan konden.

De boottocht zaterdagmiddag was mooi, maar het snorkelen vond ik toch nog een beetje eng. Ik heb wel in m’n bikini in het water durven zitten tussen al die vissen, en ik heb ze zelfs nog brood gevoerd. Die beesten ‘bijten’ de hele tijd in je handen en in je billen, best een gek gevoel.
Ik heb even met zo’n snorkelapparaat proberen te ademen, maar ik werd er zo benauwd en claustrofobisch van dat ik er maar weer gauw mee ben gestopt. Had ik toch gelijk, dat snorkelen niet voor mij weggelegd is.